Dat was een behoorlijk understatement van de ex-prof. De Brabander keept het hele seizoen al fantastisch, redde vorige week tegen Rijsoord al twee punten voor SSV en hield de ploeg van trainer Cees Houtepen zaterdag vooral voor rust met een handvol reddingen in de race.

„Ik ben 41, het kan elk moment afgelopen zijn“, begon Van Campenhout aan de verklaring voor zijn bloedvorm. „Als ik nog iets wil, moet het nu gebeuren. Ik merk aan mezelf dat ik door die wetenschap de laatste tijd heel scherp ben. Voor een wedstrijd voel ik zelfs weer spanning in mijn lijf, dat is een goed teken.“

Het is, zei Van Campenhout, simpelweg een kwestie van beleving. En juist dát miste hij in de eerste helft tegen LRC bij zijn ploeggenoten. „LRC speelde om te winnen. Zij beseften dat ze met een gelijkspel niets zouden opschieten en dat verlies voor hen zelfs dodelijk zou zijn voor de stand op de ranglijst. Ze vlogen er daarom direct op, zetten ons onder druk en wij stelden er helemaal niets tegenover.“

Daardoor kon Van Campenhout zich volop onderscheiden, al had de doelman na zes minuten geen verweer op de kopstoot van Peter van Zanen: 0-1. Maar zestig seconden later voorkwam de Brabander de ’zekere’ 0-2 van Elvin Hardeveld, om in het restant van de eerste helft onder meer Marco Middelkoop, weer Hardeveld en Maarten van Gelderen het leven zuur te maken. In blessuretijd kreeg Van Campenhout na een kopbal van Van Gelderen hulp van de lat, maar dat geluk had de keeper in de voorgaande 45 minuten ook wel afgedwongen.

Daarmee bleef de schade bij rust voor SSV beperkt tot een 1-2-achterstand. In de 29e minuut kwam de thuisploeg wonderbaarlijk genoeg op 1-1. Arjan Koopmans werd niet teruggevlagd voor buitenspel en de legde bal breed op Christiaan Boon.

Vier minuten later poetste LRC die ’onrechtvaardigheid’ al weg via Johan Bruggeman, veruit de beste man bij de Leerdammers: 1-2.

Met die kleine nadelige marge bij rust mocht SSV de handen dichtknijpen. „Het had ook 1-4 of erger kunnen zijn“, erkende Van Campenhout, die zijn ploeggenoten tijdens de pauze een onvervalste verbale schrobbering gaf, onder het goedkeurend oog van Cees Houtepen. De trainer zelf greep tactisch in, waardoor er na rust sprake was van balans tussen beide ploegen.

Maar SSV scoorde nog als enige. Met dank aan het voetbalgochme van Björn Langeveld. De middenvelder, in de eerste helft volledig overlopen door LRC’er Huub Visscher, nam op eigen helft bliksemsnel een vrije trap, zag de door hem gelanceerde Dennis van der Welle een slechte voorzet afleveren, maar de bal kwam desondanks in de voeten van Paul Bom. Die haalde van buiten het strafschopgebied vernietigend uit: 2-2.

Beide teams kregen daarna nog kansen op de zege, de mooiste was nog wel voor Van der Welle. Maar moederziel alleen voor LRC-doelman Roland Stout maaide de middenvelder van SSV hopeloos naast de bal.

„Gelet op de eerste helft is een felicitatie met het gelijkspel wel op zijn plaats“, stelde Christol van Campenhout. „Zo zie je dat wij heus niet zo veel klasse hebben dat we zonder bezieling kunnen. Als iedereen dat vanaf nu tot het einde van het seizoen wél kan opbrengen, komt er misschien nog een leuk feestje, ja. Maar laten we daar liever niet al te veel op hopen. Want de club en de selectie zijn helemaal niet rijp voor de hoofdklasse.“

SSV’65-LRC 2-2 (1-2). 6. Peter van Zanten 0-1, 29. Christiaan Boon 1-1, 33. Johan Bruggeman 1-2, 63. Paul Bom 2-2. Scheidsrechter: F. Vos (Ammerzoden). Gele kaart: Mamadouba Gueye en Michael Cabenda (beiden SSV’65). Aantal toeschouwers: 190.